?امام جعفر صادق عليه‌السلام در پـاسخ بـه اين پـرسش كه آيـا #مؤمن از جان كندن خود #ناراحت می‌شود فرمودند: نه، به خدا، زمانى كه فرشته مرگ (عزرائيل) براى ستاندن جانش مى‌آيد، او #بى‌تابى مى‌كند. اما عزرائيل به او می‌گويد: اى دوست خدا، بى‌تابى مكن؛ زيرا سوگند به آن كه محمد صلى الله عليه و آله و سلم را برانگيخت، من از پدر مهربانى كه به بالينت بيايد، با تو خوش رفتارتر و مهربانترم. چشمت را باز كن و بنگر.

?حضرت فرمودند: رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلّم و اميرمؤمنان و فاطمه و حسن و حسين و امامان از نسل آنها عليهم‌السلام، در برابرش نمايان مى‌شوند و به او گفته مى‌شود: اين رسول خدا و … رفيقان و همرهان تو هستند … در اين هنگام ، چيزى براى او خوشتر از اين نيست كه جان از بدنش جدا شود و به منادى بپيوندد.
? اصول كافي، جلد3 صفحه 127

#اللﮩـم_عجـل_لولیـڪ_الفـرجــــ 
@Asheghane_zohor  ⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

#به-قلم-خودم

چقدر زود خسته شدی دل من با این همه راه نرفته؟!!با خودم حساب کردم که کجا  برای تو زندگی کرده ام؟

خانه دلم روی سرم خراب شد ، وقتی جز یادت دارایی نداشتم تا به پایت بریزم که برگردی….همه چیز مرا طوفان آرزوها باخود برده است، وتو آخرین شاخه ی امیدهستی،در میان سیلاب گناه! آخرین جوانه روی درخت زندگی ام،لمس دستان توست زندگی! و حیات حضور توست در حیاط خانه مان،زیر باران تابش نور آفتاب، روشنی دل ظلمت زده ی شب،مهتاب نگاه توست! ومن آن ابر تیره ام که. نمی بارم،اما پر از غرورم! این بار می شکنم،تورا صدا می زنم،من خفته ام،توبیدار،و این حادثه ی عشق تکرار می شود تا تورا در بازار دنیا ارزان نفروشم،تو یوسف این دیر هستی ، ومن دست از بت  ها کشیده ام و روبه آستان خدا دویدم،نام تو بر زبانم جاریست،بی یاری تو نتوانم زیست،ای ناجی دل های خسته از گناه،ای ستایش شده در کتاب های انبیاء، رخ نمایان کن،که بی تو پایان دنیاست زمانه ام!

صدای تو آیه های قرآن است،و نگاهت رحمت باران،حضورت آبی آسمان است و محبت بی پایان، بودنت پناه غریبان است، دل در گرو این آستان است ،تا دم مرگ، تنها میراث من از این دنیا،محبت این خاندان است، وعلی(ع) مقتدای پاکان است، حلقه ی وصل زمین و آسمان است…وآخرین فرزند او مهدی صاحب الزمان(عج) است،اوست که دل ها به انتظارش نگران است. به انتظار دیدن روی امام زمانم،  مانده ام ،هستم،گرچه نیستم آن چنان لایق ! اما دل است و مهر او، محبت دیده است از اهل بیت محمد(صلی الله علیه و آله وسلم) ، و این انتخابی است که در سرشت من است، از روز نیستی ام تا کنون مولای من، مهدی صاحب الزمان(عج) است.

گدایی محبت محمد و آل محمد(ص)، افتخار اهل زمین و آسمان است.  زمزمه های  کودکی ام صلوات برمحمد(ص) و آل محمد(ص)، آرزوی همیشه ام،والمستشهدین بین یدیه ….

من آورده ام دلم را با این بار گناه،تو از من بپذیر که هنوز هم در دلم هستی ، خانه محبت توست سینه ام،ای پادشاه مهربانی و محبت، ظهور کن تا بی تابی های حیات آرام شود… 

نگارش نامه های فراوان :

#امام_حسن_عسکری_علیه_السلام
✅در زمان امام حسن عسکری(ع) تشیع در مناطق مختلف و شهرهای متعددی گسترش یافته بود و شیعیان در نقاط فراوانی متمرکز شده بودند؛ شهرها و مناطقی، مانند :

کوفه، بغداد، نیشابور، قم، آبه (آوه)، مدائن، خراسان، یمن، ری، آذربایجان، سامراء، جرجان و 

بصره که از پایگاههای شیعیان به شمار می رفتند.

در میان این مناطق، به دلائلی سامراء، کوفه، بغداد، قم و نیشابور از اهمیت ویژه ای برخوردار بودند.

حضرت(ع) برای گسترش فرهنگ تشیع، توسعه علم و دانش، و هدایت و سازندگی، نامه های فراوانی به آن شهرها نوشته است، مانند :

نامه آن حضرت(ع) به شیعیان قم و آوه که متن آن در کتابها مضبوط است و نامه های فراوان حضرت به مردم مدینه و نامه ای که امام به «ابن بابویه» نوشته، و نامه مفصلی که حضرت خطاب به «اسحاق بن اسماعیل» و شیعیان نیشابور نوشته است.

در نامه اخیر، آن حضرت(ع) پس از توضیح درباره نقش امامت در هدایت امت اسلامی و تشریح ضرورت و اهمیت پیروی از امامان و هشدار از سرپیچی از فرمان امام، نوشته اند : 

«.. ای اسحاق! تو فرستاده من نزد ابراهیم بن عبده هستی تا وی به آنچه من در نامه ای که توسط محمد موسی نیشابوری فرستاده ام، عمل کند. تو و همه کسانی که در شهر تو هستند، موظفید بر اساس نامه مزبور عمل کنید.»
?منابع :

۱)الامام العسکری(ع) مروجی طبسی، ص۲۲۳

۲)تاریخ الشیعه علامه مظفر، صص۶۲-۷۸

۳)سیره پیشوایان استاد پیشوایی، ص۶۳۲

#به-قلم-خودم

نزدیک یکسال است که دراین هوا نفس می کشم،من قطره ای بودم، که از دریای نامفهوم واژه ها به اقیانوس آرام وبی انتهایِ کلام رسیده ام! رهاشدن در این آسمان آبی ،پرگشودم در فرصت های نوشتن و این وبلاگ کوچک ،فرش تنهایی من است! من از جزیره ی ناشناخته من بودن به همه رسیدم،وقتی که دفتر یادداشت کوچکی را باز کردم تا بنویسم از بودن یک زن ،وقتی که هست! کوثر بلاگ ،کاغذسفیدی است که تنهایی ام را رنگین میکند،فرصت زن بودن است ،از زاویه ای که هیچ جای دنیا ،آن را ندیده اند!  کوثر بلاگ دهکده ای کوچک است برای فرصت های بزرگ! نوشتن ، فرش رقم زدن یک تصمیم است،نوشتن یک اتفاق زیباست،نوشتن مانند پرکشیدن است برای روح ،چون پرنده در آسمان…ونوشتن در وبلاگ کوثر ، ایمان میخواهد ازجنس انتظار،دلی میخواهد پراز تپش های شوق دیدار ! شاید هم  برای خوب نوشتن باید نمازهایت صاف باشد و خودت خاک باشی و همراه باد…….

اما برای نوشتن بایدقطره دلت، متصل باشد به یک اقیانوس بی انتها از  خوبی ها…ویک زن باید به بانویی از جنس اب و آیینه وصل باشد، تا بانوی قلم باشد و سخنش از جنس ناب!

کوثر بلاگ طرحی است که با اشتیاق می کشی وهر روز به آن نگاه می کنی….دفتر یادداشت معنای زندگی است،فرصت زیستن،نفس کشیدن،شنیدن صدای قلب یک پرنده ،میان دستانت! وبلاگ یک زن تمام هویت اوست ،وزنی که در کوثر بلاگ می نویسد قطعا کوثری دارد که از روی ماهش ،مهر را آموخته!؟بانوی کوثر بلاگ بانوی کوثر را شناخته ! الگوی نیکوی  هر زن کوثراست،اینجا الگوی زن بودن زهرای اطهر(س) است.

بانوی کوثر بلاگ، بگذار زندگی ات عطر حضور و یاد طاهره ی محدثه را بگیرد. نوشته هایت از جنس فدک باشد،از جنس محبت زهرا(ع) وعلی(ع)….. یادت نرود که تو اول از همه مادر هستی و آغوش توست که انسان می سازد ،اگر از خستگی های روزانه ات می نویسی،بدان که بانوی محدثه با سبحان الله به توآموخت که می توانی بازهم زن ترین باشی….

اگر از گریه کودک و بهانه هایش خسته ای،بدان که مرضیه ی طاهره،بادست ورم کرده و بدن بی جانش کودکش رابه آغوش کشید….حتی او که درتمام دنیا بهترین زنان است لحظات آخر زندگی اش در انتظار تولد کودک دیگری بود…..

برای یک زن اولین و بهترین بودن ،مادر بودن است….

بانو فقط تومی توانی ،نسل مهدویت را بپرورانی،تو اتفاق آمدن انسان را رقم می زنی،برای زن بودن باید مادرباشی!

#به-قلم-خودم

صبح بی تورسید،  و خورشید تابید ونقش تورا روی زمین کشید،ای نورهستی، تمام تپش های زمین برای توست….وتنفس گل های بهارانه،شکوفه های شکفته ی هر ترانه،صدای توست….توانتهای جاده ای! آنجا که مسافر کوله بارش را زمین گذاشته و چشمانش به مقصود گره خورده….کسی چه می داند تا کجای جاده زنده می ماند؟من چشمانم روبه توست !برای من مبدآ و مقصد تویی،ابتدای نگاهت،انتهای نگاه خداست! من خستگی هایم را کنار تو گذاشتم هر صبح که نبودی و…امید دیدارت بود؟ روشنی یادت ،شمع سحرگاهان شد و تو ای صبح صادق!طلوع کن تا نماز من آبی شود! و این نیلی غم انگیز بی توبودن،از لحظه های من کوچ‌کند…ای تمام هستی…می دانم تو هستی…آنجاکه منتظری هست ودست  دعایی که تورابخواند ….کاش بیایی تا این جاده هم به خدا برسد……دستان من هنوزهم برای آمدنت روبه آسمان است !و دلم برای درد هایش طبیب میخواهد،اینجا تمام کائنات برای تو امن یجیب میخواند….

بیا که شهر را آذین بسته اندوحبیب میخواهد….